Αποστολέας Θέμα: Ένα αλληγορικό παραμύθι για μεγάλα παιδιά  (Αναγνώστηκε 11789 φορές)

Crazy_Waters

  • Βετεράνος
  • ****
  • Μηνύματα: 87
Μια φορά και έναν καιρό, στο μακρινό Καφριστάν, οι κάτοικοι χωρίζονταν σε φυλές και είχαν διάφορα χρώματα στο δέρμα τους (πράσινο, μπλε, μοβ, κόκκινο, μοβ, κίτρινο κτλ.). Ο Βασιλιάς του Καφριστάν αποφάσισε να δώσει καινούρια σπίτια στους υπηκόους του ανάλογα με το χρώμα τους, οπότε έδωσε πράσινα σπίτια στους Πράσινους, μπλε στους Μπλε, κίτρινα στους Κίτρινους κ.ο.κ. Οι Κόκκινοι όμως, όταν έδωσε ο Βασιλιάς τα σπίτια ήταν λίγοι, πολλοί από αυτούς λείπανε σε άλλες χώρες και άλλοι ήταν πολύ μικροί σε ηλικία. Έτσι τα περισσότερα κόκκινα σπίτια τα πήρανε διάφοροι από τις άλλες φυλές που δεν είχανε πάρει σπίτι μαζί με τις φυλές τους. Για να μην είναι φανερή η παρανομία τους φρόντισαν και σε 400 ώρες βάφτηκαν κόκκινοι με μπογιές και μετά εγκαταστάθηκαν στα κόκκινα σπίτια.
Τα χρόνια περάσαν, οι Κόκκινοι πληθύναν, μεγάλωσαν σε ηλικία και αποφάσισαν να διεκδικήσουν τα κόκκινα σπίτια. Ζήτησαν λοιπόν από το βασιλιά  να τους δώσει τα κόκκινα σπίτια για να μείνουν. Ο Βασιλιάς σκέφτηκε ότι δεν μπορεί να τους διώξει μετά από τόσα χρόνια που έμεναν στα κόκκινα σπίτια. Τα σπίτια δεν ήταν βέβαια σε καλή κατάσταση αλλά αυτό δεν τον ένοιαζε ιδιαίτερα. Άσε που δεν είχε να δώσει στους "βαμμένους" πράσινα, μπλε, κίτρινα σπίτια και οι κανονικές φυλές τους θα αντιδρούσαν. "Και ποιος κάθεται τώρα να τους ξεβάφει να δει τι σπίτι έπρεπε να πάρει κανονικά ο καθένας τους" σκέφτηκε ο Βασιλιάς και αποφάσισε ότι οι Κόκκινοι θα έμεναν στα ίδια σπίτια με τους "βαμμένους". Βέβαια αυτοί είχαν ήδη προλάβει τα καλύτερα δωμάτια, οπότε οι Κόκκινοι έμεναν σε ταράτσες, υπόγεια και όπου αλλού έβρισκαν. Κάποιοι Κόκκινοι έλεγαν να ζητήσουν από το Βασιλιά να διώξει τους "βαμμένους" αλλά γενικά οι Κόκκινοι ήταν αγαθοί και φιλήσυχοι, δεν ήθελαν να μαλώνουν και βέβαια μετά από χρόνια χωρίς σπίτι ακόμα και τα υπόγεια τους φαίνονταν παλάτια. Έτσι μείνανε όλοι μαζί στα κόκκινα σπίτια. Οι "βαμμένοι" είχανε φτιάξει και σύλλογο, την Πανκαφρική Ένωση Κόκκινων Άνετων Πολιτών και λέγανε και στους Κόκκινους να γραφτούνε για να ζητάνε όλοι μαζί από το Βασιλιά διάφορα καινούρια σπιτάκια και αυλές, ποτέ σε σύγκρουση όμως με τις φυλές από τις οποίες προέρχονταν ο καθένας τους. Πολλοί "βαμμένοι" ήταν στην αυλή του Βασιλιά και είχαν καλές σχέσεις μαζί του οπότε το να γραφτείς στην Πανκαφρική Ένωση ήταν καλή κίνηση. Αντίθετα ο σύλλογος που είχαν φτιάξει οι Κόκκινοι τα χρόνια που δεν είχανε ακόμα σπίτια, η Ένωση Πολιτών Ερυθρόδερμων, σπάνια γινόταν δεκτός σε ακρόαση από το Βασιλιά, άσε που ζητούσε από τα μέλη του να πλυθούν για να φανεί το πραγματικό χρώμα τους.
 Η συμβίωση αυτή κράτησε χρόνια, χωρίς πολλά προβλήματα. Άλλωστε οι Κόκκινοι σπάνια βγαίνανε από τα υπόγεια και τις ταράτσες τους για να πάνε στο σαλόνι και οι "βαμμένοι" το ανάποδο, οπότε δεν συναντιούνταν συχνά. Για κακή τους τύχη όμως μετά από χρόνια ο Βασιλιάς δεχόταν πιέσεις από τους σκληρούς βασιλιάδες του Βορρά να αδειάσει τα σπίτια που είχε δώσει στο λαό του, για να τα αγοράσουν ρημαγμένα μετά οι Βόρειοι για ένα κομμάτι ψωμί. Οι "βαμμένοι" ανησύχησαν και η Πανκαφρική Ένωση ζήτησε ακρόαση από το Βασιλιά. Τον παρακάλεσαν να τους αφήσει να μείνουν στα κόκκινα σπίτια και σε αντάλλαγμα θα φρόντιζαν τους κήπους όλων των σπιτιών και θα βοηθούσαν και τις κανονικές φυλές τους (Πράσινους, Κίτρινους, Μπλε) στις δουλειές τους. Η Ένωση Ερυθρόδερμων πρότεινε άλλα πράγματα (να πλυθούν οι "βαμμένοι" και να πάρουν άλλο χρώμα σπίτια) αλλά ο Βασιλιάς σκέφτηκε ότι έτσι δε θα ελευθερωθούν αρκετά σπίτια όπως ζητούσαν οι Βόρειοι. Ο Βασιλιάς δεν ήταν χαζός να αρνηθεί την πρώτη πρόταση  άλλωστε όπως του είπαν οι "βαμμένοι", τα υπόγεια και οι ταράτσες αδειάζουν πιο εύκολα και οι Κόκκινοι θα έφευγαν εύκολα.
 Έτσι αποφάσισε να βάζει πολλούς Κόκκινους μαζί στα υπόγεια (που τα ονόμασε "Διάθεση ΠΥΣΔΕ" για να ακούγεται πιο ωραία), ώστε  να μη χωράνε και να πεθάνουν από ασφυξία. Έτσι οι Κόκκινοι σιγά σιγά εξολοθρεύθηκαν, τα κόκκινα σπίτια άδειασαν, ενώ οι "βαμμένοι" βρήκαν καταφύγιο σε κίτρινα, πράσινα, μπλε κτλ. σπίτια όταν οι Βόρειοι αγρίεψαν, και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα...................

Ή μήπως όχι???

Σημείωση: Στα Δημοτικά που εργάζομαι πλέον αφού είμαι υπεράριθμος τα παιδάκια θέλουν να ακούνε παραμύθια, οι μεγάλοι απλά τα συνηθίζουν.
Οποαδήποτε ομοιότητα με αληθινές καταστάσεις ΔΕΝ είναι τυχαία..........
« Τελευταία τροποποίηση: 04 Οκτ 2011, 03:03:29 πμ από Crazy_Waters »

Παναγιώτης Τσιωτάκης

  • Ομάδα Νέου Λυκείου
  • *
  • Μηνύματα: 3136
  • Dracarys
    • Panagiotis Tsiotakis
Απ: Ένα αλληγορικό παραμύθι για μεγάλα παιδιά
« Απάντηση #1 στις: 04 Οκτ 2011, 11:26:49 πμ »
Στα παραμύθια υπάρχουν ρόλοι: ο κακός, ο καλός, η μάγισσα, η νεράιδα κτλ. Όλα είναι άσπρο ή μαύρο και μάλιστα πολλές φορές στον υπερθετικό βαθμό. Τα παραμύθια έχουν πολλές φορές σκοπό να διδάξουν το μικρό παιδί ή ακόμη και να το χειραγωγήσουν.

Όταν όμως το παιδί μεγαλώσει, έχει την ικανότητα να κρίνει και από μόνο του και να αποφασίζει π.χ. αν θέλει να ταυτίζεται με το λαγό ή τη χελώνα, με την κοκκινοσκουφίτσα ή με κάποιο από τα τρία γουρουνάκια. Γενικώς, έχει τη δική του βούληση και βλέπει τα παραμύθια με άλλο μάτι.
Και ενδεχομένως, να μπορέσει μεγαλώνοντας να βλέπει τα πράγματα σφαιρικά έξω από το μικρόκοσμό του, ίσως ακόμη και να συζητάει και να καταλήγει σε κοινές θέσεις και αιτήματα.

Και να αντιλαμβάνεται, πως σε δύσκολες περιόδους έχουν όλοι ευθύνη (κάποιοι μεγαλύτερη και κάποιοι μικρότερη) και κανένας δεν είναι αμέτοχος. Ευθύνη και για ό,τι δεν κάνουν αλλά και για ό,τι κάνουν. Ενέργειες που πιστώνονται αλλά και χρεώνονται, γιατί στη νεραϊδοχώρα, αργά ή γρήγορα μαθαίνονται τα νέα σε όλους τους υπηκόους.

Keep Growing

  • Ομάδα διαγωνισμάτων 2011
  • *
  • Μηνύματα: 2023
  • Παναγιώτης Πέντσας Γυμνάσιο Σορωνής
    • Περισσότερες πληροφορίες για μένα
Απ: Ένα αλληγορικό παραμύθι για μεγάλα παιδιά
« Απάντηση #2 στις: 04 Οκτ 2011, 01:13:19 μμ »
Αυτό είναι το λάθος μας. Πιστεύουμε πως η ζωή είναι ένα παραμύθι και πρέπει ντε και καλά να ταυτιστούμε με κάποιους ρόλους γνωστών παραμυθιών.
Δυστυχώς, μεγαλώσαμε( ; ) ακούγοντας διαρκώς παραμύθια. Παραμύθια χιλιοειπωμένα, με το ίδιο μονότονο, καταθλιπτικό, υπνωτικό φινάλε: "...  και ζήσανε αυτοί καλά και μεις καλύτερα."
Ο Έρωτας (του Εκπ/κου Πληροφορικού) στ' αλώνια της καλδέρας (του υπνωτισμού).

lykos

  • Δεινόσαυρος
  • *****
  • Μηνύματα: 143
  • Καλύτερα ταξιδάκια, παρά project
Απ: Ένα αλληγορικό παραμύθι για μεγάλα παιδιά
« Απάντηση #3 στις: 04 Οκτ 2011, 03:01:22 μμ »
"...Όταν όμως το παιδί μεγαλώσει, έχει την ικανότητα να κρίνει και από μόνο του και να αποφασίζει π.χ. αν θέλει..."
Να προσθέσω μια λέξη (με κεφαλαία) στο παραπάνω απόσπασμα:
"Όταν όμως το παιδί μεγαλώσει, ΙΣΩΣ έχει την ικανότητα να κρίνει και από μόνο του και να αποφασίζει π.χ. αν θέλει..."
Αυτό εξαρτάται απ' την κοινωνία, το σχολείο, την οικογένεια (ίσως κι' απ' τα γονίδιά του, αλλά αυτά δεν επιτρέπεται - ακόμα - να τα "πειράξουμε").

Παναγιώτης Τσιωτάκης

  • Ομάδα Νέου Λυκείου
  • *
  • Μηνύματα: 3136
  • Dracarys
    • Panagiotis Tsiotakis
Απ: Ένα αλληγορικό παραμύθι για μεγάλα παιδιά
« Απάντηση #4 στις: 04 Οκτ 2011, 08:04:59 μμ »
"...Όταν όμως το παιδί μεγαλώσει, έχει την ικανότητα να κρίνει και από μόνο του και να αποφασίζει π.χ. αν θέλει..."
Να προσθέσω μια λέξη (με κεφαλαία) στο παραπάνω απόσπασμα:
"Όταν όμως το παιδί μεγαλώσει, ΙΣΩΣ έχει την ικανότητα να κρίνει και από μόνο του και να αποφασίζει π.χ. αν θέλει..."
Αυτό εξαρτάται απ' την κοινωνία, το σχολείο, την οικογένεια (ίσως κι' απ' τα γονίδιά του, αλλά αυτά δεν επιτρέπεται - ακόμα - να τα "πειράξουμε").

φυσικά.
άλλη μια πιθανότητα είναι να πιστεύει ακόμη στα παραμύθια από επιλογή του

Crazy_Waters

  • Βετεράνος
  • ****
  • Μηνύματα: 87
Απ: Ένα αλληγορικό παραμύθι για μεγάλα παιδιά
« Απάντηση #5 στις: 04 Οκτ 2011, 09:10:53 μμ »
Και να αντιλαμβάνεται, πως σε δύσκολες περιόδους έχουν όλοι ευθύνη (κάποιοι μεγαλύτερη και κάποιοι μικρότερη) και κανένας δεν είναι αμέτοχος. Ευθύνη και για ό,τι δεν κάνουν αλλά και για ό,τι κάνουν. Ενέργειες που πιστώνονται αλλά και χρεώνονται, γιατί στη νεραϊδοχώρα, αργά ή γρήγορα μαθαίνονται τα νέα σε όλους τους υπηκόους.

Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.

'Ενας από τους λόγους που τα παραμύθια αρέσουν τόσο πολύ σε παιδιά από 3-93 ετών είναι ότι στο τέλος η αδικία αποκαθίσταται (και κάποιες φορές τιμωρείται) με "θεία παρέμβαση". Στην κανονική ζωή πρέπει να αγωνιστείς για να αποκατασταθούν οι αδικίες και να μην περιμένεις τη Θεία Δίκη. Τώρα στα πολιτικά ορθά παραμύθια ίσως στο τέλος φεύγουν όλοι, δίκαιοι και άδικοι, αγαπημένοι (η Σταχτοπούτα μοιράζεται τον Πρίγκιπα με τις αδερφές της σε κουαρτέτο, ο Λύκος ζει μαζί με τα 3 γουρουνάκια κτλ.) αλλά εγώ προσωπικά δε θα έλεγα τέτοιο παραμύθι σε κανένα παιδάκι.

Vangelis

  • Δεινόσαυρος
  • *****
  • Μηνύματα: 784
  • Για ακούτε και κανένα μεγαλύτερο!!!
Απ: Ένα αλληγορικό παραμύθι για μεγάλα παιδιά
« Απάντηση #6 στις: 04 Οκτ 2011, 10:44:36 μμ »
...η Σταχτοπούτα μοιράζεται τον Πρίγκιπα με τις αδερφές της σε κουαρτέτο....

Αυτό είναι παραμύθι για πολύ μεγάλα παιδάκια (ιδιαίτερα αν είναι εικονογραφημένο) !!!!

skananitos

  • Βετεράνος
  • ****
  • Μηνύματα: 61
  • feel the Ska!
    • skananitos @Web
Απ: Ένα αλληγορικό παραμύθι για μεγάλα παιδιά
« Απάντηση #7 στις: 05 Οκτ 2011, 09:37:43 πμ »
Στα παραμύθια συνήθως εμφανίζεται ο "απομηχανής θεός" εκεί που δε το περιμένεις! στη πραγματική ζωή μας όχι....  :(
Music is life...Live a fun one...Listen to SKA !!! ;-)

kokgeo

  • Νέος
  • *
  • Μηνύματα: 1
Απ: Ένα αλληγορικό παραμύθι για μεγάλα παιδιά
« Απάντηση #8 στις: 05 Οκτ 2011, 04:03:09 μμ »
Πολλές φορές τα παραμύθια μας έχουν κάνει να μισήσουμε ζώα (ή χαρακτήρες) τα οποία είναι χρήσιμα στο οικοσύστημά μας. 

Katsadouros_Dhm

  • Δεινόσαυρος
  • *****
  • Μηνύματα: 370
Απ: Ένα αλληγορικό παραμύθι για μεγάλα παιδιά
« Απάντηση #9 στις: 05 Οκτ 2011, 04:07:51 μμ »
Πολλές φορές τα παραμύθια μας έχουν κάνει να μισήσουμε ζώα (ή χαρακτήρες) τα οποία είναι χρήσιμα στο οικοσύστημά μας. 
Σύμφωνα με μερικούς η χρησιμότητα ή μη μερικών ζώων προκύπτει μόνο από το χρώμα τους (και όχι από το χαρακτήρα ή τις πράξεις τους).

Crazy_Waters

  • Βετεράνος
  • ****
  • Μηνύματα: 87
Απ: Ένα αλληγορικό παραμύθι για μεγάλα παιδιά
« Απάντηση #10 στις: 05 Οκτ 2011, 05:01:37 μμ »
Πολλές φορές τα παραμύθια μας έχουν κάνει να μισήσουμε ζώα (ή χαρακτήρες) τα οποία είναι χρήσιμα στο οικοσύστημά μας. 

Αρκεί να μην τρέφονται με τα ίδια θηράματα (ή φυτά) με μας....

Σύμφωνα με μερικούς η χρησιμότητα ή μη μερικών ζώων προκύπτει μόνο από το χρώμα τους (και όχι από το χαρακτήρα ή τις πράξεις τους).

Δεν ξέρω για άλλα παραμύθια, στο δικό μου έλεγε ότι υπάρχουν σπίτια για όλα τα χρώματα......

oldhans11

  • Νέος
  • *
  • Μηνύματα: 1
Απ: Ένα αλληγορικό παραμύθι για μεγάλα παιδιά
« Απάντηση #11 στις: 05 Οκτ 2011, 08:20:12 μμ »
Καλό το παραμύθι, αλλά ο μεγάλος παραμυθάς ξέχασε ή δεν ήξερε να πει μερικές ακόμα εκδοχές που θα το κάνουν πιο αληθινό. Να λοιπόν μια άλλη αφήγηση, προσαρμοσμένη στους συμβολισμούς του νεροκουβαλητή, όπως  μου την αφηγήθηκε ένας παππούς, παλιός πολίτης του μακρινού Καφριστάν που τώρα ζει μόνος του και τα ήξερε όλα από πρώτο χέρι!

Ο Βασιλιάς του Καφριστάν στην αρχή δεν είχε καμιά όρεξη για κόκκινα σπίτια, ούτε που ήξερε ότι θα υπάρξει φυλή με κόκκινο χρώμα και σαν βασιλιάς δεν ήταν και τόσο καλός για να δίνει νέα σπίτια στους υπηκόους του. Κοίταγε πάντα να μην υπάρχει δημοσιονομικό έλλειμμα, χρέος δηλαδή, και να υπάρχουν λεφτά για να περνά καλά αυτός και οι αυλικοί του και κάποιοι φίλοι του που τον έφερναν το λάδι.
Κάποιοι τρελοί όμως, από τις άλλες δύο βασικές και μεγάλες φυλές, αν και είχαν σπίτι δικό τους και μάλιστα γωνιακό, με αυλή και λουλούδια και λαχανόκηπο, επειδή τους άρεσε το κόκκινο, τι τους άρεσε δηλ. τους είχε τρελάνει,  σχεδόν στη ζούλα, παράνομα έχτισαν τα πρώτα μικρά αυθαίρετα κόκκινα σπίτια και έμειναν εκεί για λίγα χρόνια, αφήνοντας τα πλούτη και τα μεγαλεία των δικών τους σπιτιών και την ησυχία που θα είχαν για μια ζωή.
Κάποια στιγμή όμως άρχισαν να φωνάζουν για να νομιμοποιήσει ο βασιλιάς τα κόκκινα και να χτίσει και άλλα, νόμιμα, γιατί είδαν ότι με αυτό τον τρόπο ίσως το βασίλειο από Καφριστάν γινόταν Ευδαιμονιστάν.
Οπότε είδε και αποείδε ο βασιλιάς και παρότι οι ντόπιοι και ξένοι σύμβουλοί του λέγανε ότι στις άλλες χώρες δεν υπάρχουν ούτε κόκκινα σπίτια, ούτε χρειάζεται καμιά κόκκινη φυλή, αποφάσισε να νομιμοποιήσει τα αυθαίρετα κόκκινα σπίτια και για να ευχαριστήσει αυτούς που τα έκτισαν τους άφησε να μείνουν μέσα.
Αυτοί όμως, ήταν τρελοί λέμε οι άνθρωποι, έκτισαν και άλλα πολλά, κόκκινα σπιτάκια και είπαν του βασιλιά να τα δώσει στους κόκκινους που μόλις είχαν αρχίσει να έρχονται από τα Ανω Επίπεδα Ιερά και τα Τρομακτικά Επίπεδα Ιερά, όπου τους είχαν μεγαλώσει άλλοι βαμμένοι κόκκινα, δηλ μέλη των άλλων φυλών, που όμως είχαν την ίδια τρέλα με τους βαμμένους κόκκινους της ιστορίας μας. Μάλιστα οι περισσότεροι απ’ αυτούς που τους μεγάλωσαν είναι ακόμα εκεί, στα Ανω Επίπεδα Ιερά και στα Τρομακτικά Επίπεδα Ιερά! Και μεγαλώνουν συνεχώς νέους κόκκινους, ακόμα!
 Έλα όμως που οι μικροί κανονικοί κόκκινοι δεν ήθελαν τα μικρά κόκκινα σπιτάκια, αφού τους έδιναν κάποιοι, που πουλούσαν Κόκαλλα και Μίζες και Μετοχές, πολύ μεγαλύτερα και πολυτελή σπίτια. Βλέποντας τον κίνδυνο να μείνουν άδεια τα νέα μικρά κόκκινα σπίτια, ο Βασιλιάς αντί να μεγαλώσει τα κόκκινα σπιτάκια για να έλθουν οι κανονικά κόκκινοι, είπε στην αρχή να βάψει και άλλους κόκκινους από τις άλλες φυλές που δεν είχαν καθόλου σπίτια μέχρι τότε. Έτσι για λίγα χρόνια συνέχισε αυτή η ιστορία.
Κάποια στιγμή όμως, αυτοί που πουλούσαν Κόκαλλα και Μίζες και Μετοχές, είδαν ότι είχαν έλθει πολλοί κόκκινοι από τα Ανω Επίπεδα Ιερά και τα Τρομακτικά Επίπεδα Ιερά και αφού δεν τους είχαν μεγάλη ανάγκη, άρχισαν να τους παίρνουν τα μεγάλα σπίτια και να τους δίνουν ακόμα πιο μικρά από τα μικρά κόκκινα που δεν τα ήθελαν ως τότε. Οι κανονικοί κόκκινοι φώναξαν με το δίκιο τους ότι πρέπει να πάρουν τα μικρά κόκκινα σπιτάκια, και έτσι ο βασιλιάς άλλαξε απόφαση και οι κόκκινοι άρχισαν να παίρνουν τα κενά σπίτια που τους είχαν χτίσει και έχτιζαν συνέχεια οι πρώτοι βαμμένοι κόκκινα!
Και όλοι μαζί, κόκκινοι και βαμμένοι κόκκινοι έφτιαξαν την Πανκόκκινη Ένωση Κανονικών & Ακανόνιστων Πολιτών, δεν την έφτιαξαν δηλ. μόνο οι βαμμένοι κόκκινα.
Υπήρχαν όμως μερικοί κόκκινοι που επειδή είχαν ζήσει κοντά στην έρημο, είχαν γίνει κιτρινοκόκκινοι. Και αυτοί έφτιαξαν την Ένωση Πανκάφρων Εριστικών γιατί δεν ήθελαν ούτε να βλέπουν τους βαμμένους κόκκινα. Μάλιστα αυτοί οι κιτρινοκόκκινοι δεν έβαλαν στην ένωσή τους μόνο τους κατοίκους των μικρών κόκκινων σπιτιών αλλά και όσους ήταν από τα Ανω Επίπεδα Ιερά ακόμα και αν έμεναν σε βίλλες, ήταν βιομήχανοι, έμποροι και εφοπλιστές. Αταξική κοινωνία δηλαδή! Και επειδή ήταν και πολύ αριστοκράτες και έβλεπαν τους άλλους σαν κουνούπια, δεν έβαζαν στην Ένωσή τους, τους προερχόμενους από  τα Τρομακτικά Επίπεδα Ιερά. Και όχι μόνο αυτούς. Δεν έβαζαν στην Ένωση τους ούτε και αυτούς που δεν χώνευαν και ήταν από άλλες γειτονιές των Ανω Επίπεδων Ιερών. Τους μετρούσαν το μπόι και σαν τον Προκρούστη τους έκοβαν.
Αυτό, πέρασαν πολλά - πολλά χρόνια για να το αλλάξουν, όταν οι περισσότεροι κανονικοί κόκκινοι τους γύρισαν την πλάτη και είδαν ότι έχουν μείνει τόσο λίγοι που θα μπορούσαν όλοι να μείνουν σε ένα σπίτι. Βέβαια δεν μαζεύτηκαν όσοι χρειάζονταν για να αποφασίσουν με βάση αυτά που έλεγαν οι γραφές τους και έκαναν κάποιες αλχημείες με τη βοήθεια του Νέου Μάγου της φυλής των κιτρινοκόκκινων που και αυτός όμως δεν έμενε σε κόκκινο σπίτι. Είχε διαλέξει ένα γωνιακό στα Ανω Επίπεδα Ιερά.
Εν τω μεταξύ οι κόκκινοι, βαμμένοι και κανονικοί, δεν ξεχώριζαν μεταξύ τους, γιατί και οι περισσότεροι βαμμένοι κόκκινα δούλεψαν και πήραν ΔΕΥΤΕΡΟ δέρμα –κόκκινο- και αντικατέστησαν το πρώτο. -Αυτό που έκανε και ο πρόεδρος της Ένωσης Πανκάφρων Εριστικών δηλ., αλλά αυτό είναι ένα άλλο παραμύθι!
Και προσπαθούσαν και όλο έφτιαχναν νέα σπιτάκια που τα έπαιρναν πλέον μόνο κανονικοί κόκκινοι. Είχαν ξεκινήσει στην αρχή από την γειτονιά των ΤΕΛεφερίκ (ΕΠΑΛάκα το λένε τώρα), πήγαν μετά στην περιοχή του ΓΥΜΝΑΣτήριου, επεκτάθηκαν στο ΓΕΛόφο και τελευταία άρχισαν να κάνουν χωματουργικές εργασίες και να στρώνουν το έδαφος και στην περιοχή των ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ Λουτρών. Α! πήραν και νόμιμη άδεια και μεγάλωσαν τα παλιά σπίτια που είχαν χτίσει στο  ΓΥΜΝΑΣτήριο
Όλο αυτό τον καιρό οι λίγοι κιτρινοκόκκινοι που έμειναν στην Ένωση Πανκάφρων Εριστικών το μόνο που έκανα ήταν να διαβάλλουν την άλλη ένωση και να έχουν γεμίσει τον κόσμο με ψέματα και με χαρτιά, ούτε καν για το περιβάλλον δεν φρόντιζαν. Στο τέλος βέβαια, που δεν τους πίστευε κανείς, όλο και θύμωναν περισσότερο, ειδικά όταν έβλεπαν την άλλη ένωση να μεγαλώνει και να δημιουργεί, τόσο μεγάλωνε η εριστικότητα τους, σκέτο κίτρινοι κατάντησαν στο τέλος.
Κάποτε που ήλθαν οι ξένοι, τότε που θα έπρεπε  να παλέψουν όλοι μαζί, κόκκινοι, βαμμένοι κόκκινοι, κιτρινοκόκκινοι, μπλε, άσπροι, μαύροι, πράσινοι, καφέ για να διώξουν τους ξένους, οι σκέτο κίτρινοι νόμιζαν ότι με τακτική του Παμε Αντι Μαζί, Εκεί, θα έδιωχναν το κακό μόνοι τους, από το κεφάλι τους δηλαδή, νομίζοντας ότι αν διώξουν τους βαμμένους κόκκινους θα σωθούν αυτοί.


Εδώ τώρα το παραμύθι ακουμπά στις νέες τεχνολογίες, γίνεται διαδραστικό και ο καθένας επιλέγει το δικό τους τέλος: Θα τα καταφέρουν μόνοι τους οι σκέτο κίτρινοι? Ή θα τα καταφέρουν όλες οι φυλές μαζί?

Διαλέγετε και παίρνετε αγαπητά μου παιδιά!

Παναγιώτης Τσιωτάκης

  • Ομάδα Νέου Λυκείου
  • *
  • Μηνύματα: 3136
  • Dracarys
    • Panagiotis Tsiotakis
Απ: Ένα αλληγορικό παραμύθι για μεγάλα παιδιά
« Απάντηση #12 στις: 05 Οκτ 2011, 08:39:02 μμ »
με τον Hans Christian Andersen
απλή συνωνυμία;

 :D

Keep Growing

  • Ομάδα διαγωνισμάτων 2011
  • *
  • Μηνύματα: 2023
  • Παναγιώτης Πέντσας Γυμνάσιο Σορωνής
    • Περισσότερες πληροφορίες για μένα
Απ: Ένα αλληγορικό παραμύθι για μεγάλα παιδιά
« Απάντηση #13 στις: 05 Οκτ 2011, 08:56:40 μμ »
Είναι παρήγορο που μπορούμε να φτιάχνουμε τα δικά μας παραμύθια.
Έστω και για να διασκεδάσουμε την πραγματικότητα.
Μπράβο συνάδελφοι! Εντυπωσιάστηκα!
Υπάρχει ελπίδα, τελικά.
Ο Έρωτας (του Εκπ/κου Πληροφορικού) στ' αλώνια της καλδέρας (του υπνωτισμού).

Crazy_Waters

  • Βετεράνος
  • ****
  • Μηνύματα: 87
Απ: Ένα αλληγορικό παραμύθι για μεγάλα παιδιά
« Απάντηση #14 στις: 05 Οκτ 2011, 09:25:08 μμ »
Φοβερό το παραμύθι σου oldhans11!!! Αλήθεια χαίρομαι που μπορούμε να φτιάχνουμε τα δικά μας παραμύθια, αντί να μιλάμε κυριολεκτικά και να μαλώνουμε.
Απλά ο παππούς από το Καφριστάν, μάλλον λόγω ηλικίας, έκανε κάποια λάθη στην αφήγηση που μεταφέρεις.

Κάποιοι τρελοί όμως, από τις άλλες δύο βασικές και μεγάλες φυλές, αν και είχαν σπίτι δικό τους και μάλιστα γωνιακό, με αυλή και λουλούδια και λαχανόκηπο, επειδή τους άρεσε το κόκκινο, τι τους άρεσε δηλ. τους είχε τρελάνει,  σχεδόν στη ζούλα, παράνομα έχτισαν τα πρώτα μικρά αυθαίρετα κόκκινα σπίτια και έμειναν εκεί για λίγα χρόνια, αφήνοντας τα πλούτη και τα μεγαλεία των δικών τους σπιτιών και την ησυχία που θα είχαν για μια ζωή.

Το γωνιακό τους σπίτι (όσοι είχαν) πολλές φορές ήταν στις πιο απομακρυσμένες γωνιές του Καφριστάν, ενώ τα κόκκινα τα χτίζανε στην καλύτερη συνοικία της πρωτεύουσας.

Βλέποντας τον κίνδυνο να μείνουν άδεια τα νέα μικρά κόκκινα σπίτια, ο Βασιλιάς αντί να μεγαλώσει τα κόκκινα σπιτάκια για να έλθουν οι κανονικά κόκκινοι, είπε στην αρχή να βάψει και άλλους κόκκινους από τις άλλες φυλές που δεν είχαν καθόλου σπίτια μέχρι τότε. 


Δεν το αποφάσισε μόνος του ο Βασιλιάς, τον συμβούλεψαν οι βαμμένοι αυλικοί του.


Οι κανονικοί κόκκινοι φώναξαν με το δίκιο τους ότι πρέπει να πάρουν τα μικρά κόκκινα σπιτάκια, και έτσι ο βασιλιάς άλλαξε απόφαση και οι κόκκινοι άρχισαν να παίρνουν τα κενά σπίτια που τους είχαν χτίσει και έχτιζαν συνέχεια οι πρώτοι βαμμένοι κόκκινα!

Ο Βασιλιάς δεν άλλαξε μόνος του απόφαση, τον πίεσαν οι κόκκινοι, παρά τις προσπάθειες των βαμμένων αυλικών. Και βέβαια οι βαμμένοι τα σπίτια τα έχτιζαν για λογαριασμό τους (είχαν το μαγικό ξόρκι "Παιδαγωγική Επάρκεια") και όχι για τους  κόκκινους.

Εν τω μεταξύ οι κόκκινοι, βαμμένοι και κανονικοί, δεν ξεχώριζαν μεταξύ τους, γιατί και οι περισσότεροι βαμμένοι κόκκινα δούλεψαν και πήραν ΔΕΥΤΕΡΟ δέρμα –κόκκινο- και αντικατέστησαν το πρώτο.


Ε όχι και οι περισσότεροι, ο παππούς ήξερε 2-3 και νόμιζε πως όλοι γίνανε κόκκινοι με ΔΕΥΤΕΡΟ δέρμα. Ίσα ίσα που οι περισσότεροι με τον καιρό χάσανε και το λίγο κόκκινο χρώμα που είχανε στην αρχή.

Εδώ τώρα το παραμύθι ακουμπά στις νέες τεχνολογίες, γίνεται διαδραστικό και ο καθένας επιλέγει το δικό τους τέλος: Θα τα καταφέρουν μόνοι τους οι σκέτο κίτρινοι? Ή θα τα καταφέρουν όλες οι φυλές μαζί?


Θα τα κατάφερουν ακόμα και αν χρειαστεί να γραφτούν στην Πανκόκκινη Ένωση Κανονικών & Ακανόνιστων Πολιτών.